Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 61- να έρθει η μητέρα στον γάμο;


Κεφάλαιο 61

Τα γενέθλια του Στίβεν είναι πάντα ευκαιρία για τρελό ξεφάντωμα στο μπαρ. Οι περισσότεροι πελάτες σήμερα είναι και φίλοι μας και το μπαρ έχει πάρει φωτιά. Ο Στίβεν φτιάχνει τα πιο περίπλοκα κοκτέιλ, η Άννα σερβίρει και η Χάριετ φέρνει ποτά στο μπαρ από την αποθήκη και καθαρά ποτήρια από την κουζίνα. Οι ρυθμοί είναι θεότρελοι.
«Τέλειο!» μουγκρίζει με ευχαρίστηση η Ντάνι, όταν μας φέρνουν ένα κοκτέιλ με τόσο εντυπωσιακό χρώμα που όλοι το φωτογραφίζουμε. Είμαστε μια παρέα δέκα ατόμων και δεν έχουμε σταματήσει λεπτό να γελάμε και να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Πιο πολύ από όλα απολαμβάνω το πόσο χαλαρός είναι ο Κίραν. Κανείς δεν τον έκανε να νιώσει άβολα μετά την επιστροφή του και ο Πίτερ τον χαιρέτισε συγκρατημένα μεν, αλλά φιλικά.
«Κάποιος να φέρει μια βότκα!» ακούμε τον Στίβεν να φωνάζει και κοιτάμε προς το μπαρ. Με το ένα χέρι σερβίρει ένα ποτό και με το άλλο διαλέγει μια φλούδα λεμόνι για ντεκόρ.
«Δεν είναι σωστό να δουλεύει τόσο σκληρά στα γενέθλιά του» μου ψιθυρίζει ο Κίραν και του γνέφω καταφατικά. Είναι αλήθεια ότι κάνει ό,τι μπορεί για να  περάσουμε καλά αλλά μάλλον χρειάζεται άλλο ένα ζευγάρι χέρια. «Πάμε;» προτείνει και μου κόβεται η ανάσα. Γυρίζω και τον κοιτάζω τόσο σοκαρισμένη που κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι μου είχε πει κάτι συνταρακτικό. Αλλά κάτι τέτοιο ήταν.
«Εσύ…εγώ; Να…βοηθήσουμε;» ψελλίζω. Δεν ξέρω τι είναι πιο τρελό.  Εκείνος πίσω από την μπάρα ή εγώ;
«Μην δείχνεις τόσο σοκαρισμένη. Μπορώ να κόψω μερικά λεμόνια και να σκουπίσω μερικά ποτήρια!» λέει δήθεν προσβεβλημένος. «Αλλά για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να με βγάλεις από τη δύσκολη θέση και να το κάνεις εσύ!». Τον κοιτάω εμβρόντητη.
«Μου φαίνεται τρελό να μου το προτείνεις εσύ, αλλά θα το κάνω!» λέω και μπαίνω πίσω από την μπάρα. Ο Στίβεν μού κλείνει το μάτι και δεν κρύβει την ευχαρίστησή του.
«Πήγαινε να μιλήσεις κι εσύ με τους φίλους σου και αναλαμβάνουμε εμείς για λίγο» τον παροτρύνω. Δε χρειάζεται δεύτερη φορά. Πετάει την ποδιά σε μια άκρη και με αφήνει μόνη με τα κορίτσια. Οι παραγγελίες είναι πολλές αλλά οι περισσότερες απλές. Δουλεύω απερίσπαστη και ο Κίραν κάθεται σε ένα σκαμπώ στο μπαρ και με παρακολουθεί χαμογελαστός.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με βλέπεις να δουλεύω εδώ και θα χαμογελάς» του είπα ενώ σέρβιρα ένα ουίσκι με πάγο. «Και μάλιστα θα ήταν και δική σου ιδέα να το κάνω!».
«Θέλω να πιστεύω ότι έχω αλλάξει λίγο κοσμοθεωρία» μου λέει συνεχίζοντας να χαμογελάει, αλλά νιώθω ότι κάτι χάνω. Δείχνει λίγο πιο νευρικός. Σαν κάτι να σκέφτεται. «Επηρεάστηκα και λυπάμαι. Φυσικά και δεν θεωρώ μεμπτό να δουλεύεις εδώ μέσα. Θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και είμαι ευτυχισμένος όταν είσαι εσύ ευτυχισμένη. Αν θες να δουλέψεις σε μπαρ μόνιμα, θα σε στηρίξω. Αν θες να το κάνεις περιστασιακά, πάλι θα σε στηρίξω. Αν θες να τα παρατήσεις όλα και να ξεκινήσεις…ζωγραφική, και πάλι θα είμαι πλάι σου».
«Δεν έχω ταλέντο στη ζωγραφική» σουφρώνω τη μύτη μου και σκαρφαλώνοντας στην μπάρα του δίνω ένα πεταχτό φιλί στα χείλη. Ακούω τη Χάριετ να με φωνάζει στην κουζίνα. Κάνω νόημα στον Κίραν να με περιμένει ένα λεπτάκι. Βοηθάω τα κορίτσια να μεταφέρουν μερικά σφηνοπότηρα. Η Χάριετ επιστρέφει στην κουζίνα και η Άννα πάει να σερβίρει. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Στίβεν να διασκεδάζει και χαίρομαι για αυτό.
Απόλυτα συγκεντρωμένη καθαρίζω τον πάγκο γιατί επικρατεί πανικός, αλλά όταν σηκώνω το βλέμμα μου προς τον Κίραν μετά από μερικά λεπτά, μια έκπληξη με περιμένει στον πάγκο. Μπροστά του, και ανάμεσά μας, βρίσκεται ένα μαύρο βελούδινο κουτί. Τον κοιτάω μπερδεμένη. Οι φίλοι μας ρίχνουν κλεφτές ματιές προς το μέρος μας. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει.
«Κίραν…τι είναι αυτό;» τον ρωτάω. Ο χρόνος έχει σταματήσει, το μπαρ είναι άδειο στα μάτια μου. Δεν ακούω μουσική. Μόνο την καρδιά μου να χτυπάει. Είμαστε μόνοι εκείνος και εγώ. Και με κοιτάει με τόση αγάπη που τα μάτια μου κοντεύουν να βουρκώσουν.
«Σκέφτηκα ένα εκατομμύριο ρομαντικά μέρη για να το κάνω. Αλλά σκέφτηκα ότι ο συμβολισμός εδώ μέσα είναι αξεπέραστος. Είναι το μέρος που στάθηκε ο λόγος για να μας χωρίσει. Η ξεροκεφαλιά μου. Οι προκαταλήψεις. Τώρα είμαι εδώ και έχουν αλλάξει τόσα, και δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μπει ανάμεσά μας».
«Καταλαβαίνω αλλά…»
«Άνοιξέ το» με παροτρύνει και το κάνω. Βιαστικά και άκομψα, σαν παιδί που σκίζει το πρωτοχρονιάτικο παιχνίδι του. Δεν είναι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, ούτε ένα βραχιόλι. Είναι αυτό που ήλπιζα να είναι. Ένα υπέροχο μονόπετρο. Έτσι όπως θα το διάλεγα εγώ. Το πόσο με ξέρει με συγκινεί. Είναι από ροζ χρυσό και έχει ένα απλό δέσιμο και ένα απαλό ροζ διαμάντι. Το φοράω χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου εφαρμόζει τέλεια.
«Να υποθέσω ότι δέχεσαι;» με κοιτάει όλο αγωνία.
«Εξαρτάται ποια είναι η ερώτηση» τον πειράζω.
«Σου αρέσει να με τυραννάς!» μου γελάει και σηκώνεται. Με μια γρήγορη κίνηση πηδάει επιδέξια πάνω από τον πάγκο και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Με φιλάει γλυκά. «Θες να με τυραννάς για πάντα;» με ρωτάει. «Θες να κάνεις πάντα του κεφαλιού σου και εγώ να προσπαθώ να σου βάλω μυαλό; Να δοκιμάζεις νέες συνταγές και να μένουμε νηστικοί τις μισές μέρες της βδομάδας; Να ταξιδεύουμε και να διαβάζουμε μαζί βιβλία στο κρεβάτι τις Κυριακές το πρωί; Θες να γίνεις δική μου για πάντα; Γυναίκα μου;» ρωτάει απανωτά και σε κάθε ερώτηση γνέφω καταφατικά. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Το ίδιο και η καρδιά μου. Δεν είχα ιδέα ότι σκόπευε να μου κάνει πρόταση. Δεν είχα ιδέα πόσο πολύ το ήθελα.
«Κάθε μέρα που περνάει σε αγαπώ και πιο πολύ. Θα είναι τιμή μου να γίνω γυναίκα σου» του λέω τελικά και με αγκαλιάζει ξανά. Είναι ανακουφισμένος. Δεν μπορεί να μην ξέρει πόσο τον αγαπάω. Τα εμπόδια στο δρόμο μας απλώς δυνάμωσαν την αγάπη μας.
«Δική μου» μου ψιθυρίζει και νιώθω την αγάπη του στο άγγιγμά του, στο φιλί του, στο βλέμμα του.
"Δικός μου" του λέω κι εγώ με τη σειρά μου.



5 σχόλια:

  1. Η ποιο όμορφη πρόταση γάμου πρέπει να πω......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ ωραίο κεφάλαιο!!!!! Μ΄αρεσε πολυ η προταση του Κιραν. Συμβολικη οπως είπε και αυτός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να μην έρθει η κακιασμένη! σκασίλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή