Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

κεφάλαιο 54-καλο τριημερο


Κεφάλαιο 54

Εφτά η ώρα το πρωί και είμαστε έτοιμες. Η Ντάνι δείχνει λίγο εκνευρισμένη αλλά δε λέει τίποτα. Το βράδυ δεν την άφησα να κοιμηθεί. Ξυπνούσα συνεχώς και έβλεπα εφιάλτες τα ελάχιστα λεπτά που κοιμόμουν. Κατά τις τέσσερις με μάλωσε και μου είπε ότι αν γίνουμε και οι δύο ψυχολογικά ράκος δε θα καταφέρουμε τίποτα. Συμφώνησα μαζί της αρχικά, αλλά κάπου στις έξι τα ξημερώματα ξύπνησα για τα καλά και δεν μπορούσα με τίποτα να χαλαρώσω. Η φίλη μου απελπίστηκε και ξύπνησε και εκείνη.

«Ελπίζω να με κεράσεις έναν καφέ πρώτα» μου λέει ενώ βγαίνουμε στον πρωινό δροσερό αέρα. Πάμε σε ένα μικρό καφέ απέναντι από το δωμάτιό μας και παραγγέλνουμε δύο καπουτσίνο και μάφιν. Φυσικά δε θέλω να κάτσουμε και προτιμώ να πάμε στη φάρμα κατευθείαν, αλλά το χρωστάω στην Ντάνι να χαλαρώσουμε λιγάκι.
«Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να βρούμε την απάντηση στο ερώτημα ‘τι θα κάνεις αν τον δεις΄» μου λέει ενώ καθόμαστε σε ένα μικρό τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο.
«Δεν ξέρω. Προτεραιότητα είναι να τον δω, να βεβαιωθώ ότι είναι καλά και μετά βλέπουμε».
«Όχι μετά βλέπουμε!» μου λέει αποφασιστικά. «Ήρθαμε μέχρι εδώ και είσαι κομμάτια από την κούραση και τη λύπη. Νομίζω ότι πρέπει να κάνεις κάτι περισσότερο από το να τον δεις απλά. Μπριάνα, τι φοβάσαι;».
«Δε φοβάμαι κάτι. Χωρίσαμε πολύ άσχημα. Δεν άλλαξε κάτι για εμένα. Με πρόδωσε και με πλήγωσε. Δεν είμαι έτοιμη να τον δεχτώ πίσω. Οπότε δεν ξέρω τι να του πω αν τον δω. Δεν αρνούμαι ότι νιώθω πολλά ακόμα. Αλλά είμαι μπερδεμένη».
«Μακάρι να τον βρούμε» ξεφυσάει η Ντάνι. Ευτυχώς δε με πιέζει άλλο. Φαντάζομαι καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει σωστή μέθοδος για να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο περίπου πενήντα λεπτά μετά και οδηγώ μέχρι το αγρόκτημα των θείων του Κίραν.  Αφήνουμε το αμάξι μακριά από το δρόμο, σε ένα ξέφωτο, και πλησιάζουμε πεζές το σπίτι. Φυσικά δεν ακολουθούμε το μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο αλλά περνάμε μέσα από τα πυκνά δέντρα και καταλήγουμε σε ένα σημείο, κοντά σε ένα μικρό ρυάκι, το οποίο έχει οπτική επαφή με το αγρόκτημα, αλλά μας δίνει την άνεση να κρυβόμαστε κιόλας. Η Ντάνι σκέφτηκε και αγόρασε από το καφέ δύο σάντουιτς, χυμό και νερά.
«Θα στρατοπεδεύσουμε εδώ μέχρι το μεσημέρι και μετά βλέπουμε» λέει η Ντάνι. Έχουμε τα κινητά μας μαζί, βιβλία και περιοδικά. Έχει λίγη δροσιά και φοράμε ένα λεπτό μπουφάν αλλά σταδιακά η μέρα θα γλυκάνει, οπότε δεν ανησυχούμε.
«Δεν το πιστεύω αυτό που σε βάζω να κάνεις» της λέω μετά από λίγη ώρα. Καθόμαστε πάνω σε ένα πεσμένο κορμό και έχω ήδη κουραστεί. Είναι μόλις εννιά και έχουμε πέντε ώρες μπροστά μας.
«Δικιά μου ιδέα ήταν» μου χαμογελάει ζεστά.
«Δικιά σου ιδέα αλλά για δικό μου πρόβλημα» της υπενθυμίζω.
«Μη χάνεις το κουράγιο σου» μου λέει και με χαϊδεύει στα μαλλιά. Κάτι στην τρυφερή της κίνηση και τον τρόπο που με στηρίζει τόσες μέρες με κάνει να δακρύσω για χιλιοστή φορά μέσα σε λίγες μέρες. Με αγκαλιάζει.
«Έχω κακό προαίσθημα» της λέω και αφήνομαι πάλι σε τρανταχτό κλάμα. «Δεν θα τον βρω, δεν θα τον δω και φοβάμαι μήπως έχει πάθει κάτι».
«Ο Κίραν είναι ικανός άνθρωπος. Καλά θα είναι».
«Και αν ο Γουέστμπρουκ του έχει κάνει κακό; Ο Κίραν μού είχε πει ότι τον απειλούν».
«Μπριάνα, ακόμα και αν δεν είναι εδώ, ο Κίραν θα είναι σίγουρα καλά. Ο Γουέστμπρουκ δε θα του έχει κάνει κακό. Λίγο εκφοβισμό μπορεί να του έκανε, αλλά δε νομίζω να τον έβγαλε οριστικά από τη μέση. Δεν έχουμε να κάνουμε με μαφία» με καθησυχάζει και προσεύχομαι να έχει δίκιο.

Τα λεπτά και οι ώρες περνάνε βασανιστικά. Η θεία του Κίραν βγήκε στην αυλή και έριξε λίγο νερό σε μερικά φυτά, ο άντρας της έφυγε με το αυτοκίνητο και γύρισε μετά από μία ώρα, αλλά τίποτα άλλο. Δε βλέπω να υπάρχει άλλος άνθρωπος στο σπίτι.

«Είναι μία και κάτι» λέω απαλά στην Ντάνι, η οποία έχει αποκοιμηθεί. Θαυμάζω την ικανότητά της να κοιμάται όπου τη βάλεις. Τώρα έχει ακουμπήσει σε ένα δέντρο και κοιμάται γαλήνια. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου που την υποβάλλω σε όλο αυτό.
«Έχεις κάποιο φετίχ να με ξυπνάς όταν κοιμάμαι;» με μαλώνει, αλλά γελάει ταυτόχρονα.
«Δε θέλω να σε ταλαιπωρώ άλλο, αρκετά έχεις περάσει, νομίζω ότι είναι ώρα να…»
«Μπριάνα, πάψε!» ανοίγει τα μάτια της ξαφνικά και με διακόπτει απότομα. Με κοιτάει σοκαρισμένη και μετά κοιτάει κάπου πίσω από τον ώμο μου. Ακολουθώ το βλέμμα της και βλέπω μια σκοτεινή αντρική φιγούρα να περπατάει σε απόσταση εκατό μέτρων περίπου από εμάς, παράλληλα με το ρυάκι, αλλά από την απέναντι όχθη.
«Είναι ο Κίραν;» ψιθυρίζει και κρυβόμαστε πίσω από έναν θάμνο. Περιμένω να πλησιάσει κι άλλο. Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Αυτός πρέπει να είναι. Με κάθε βήμα ξεκαθαρίζει μέσα μου.
«Το βλέπεις κι εσύ ή είναι όνειρο;» ρωτάω τη φίλη μου. Χαχανίζει σιγανόφωνα, ο Κίραν απέχει περίπου 50 μέτρα από εμάς πια.
«Αυτός είναι» μου λέει η φίλη μου με σιγουριά. Περπατάει αργά και σκυφτά, λες και τον βασανίζει κάτι. Έχει αφήσει μούσι, αλλά δεν έχει χάσει βάρος. Πρέπει να είναι καλά.

«Μπριάνα…» λέει η Ντάνι και την κοιτάω. Μου χαμογελάει πλατιά. Ως και τα μάτια της λάμπουν. Με ακουμπάει στον ώμο και με σπρώχνει απαλά. «Τρέξε κοντά του, κορίτσι μου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου