Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

κεφάλαιο 55- τι να κάνει το κορίτσι μας;


Κεφάλαιο 55



«Κίραν, στάσου!» φωνάζω και τρέχω με φόρα προς το μέρος του. Το μόνο που ανακόπτει κάπως την τρελή πορεία μου είναι το ρυάκι. Τσαλαβουτώ και δε με νοιάζει που τα παπούτσια μου γεμίζουν νερό. Δεν αφήνω το βλέμμα του. Με κοιτάει με ανάμεικτη έκπληξη και θυμό. Το δεύτερο δεν το περίμενα, ομολογώ.

«Τι κάνεις εσύ εδώ;» κοιτάει τριγύρω μπερδεμένος, αλλά δεν του απαντάω. Πέφτω με φόρα πάνω του και τον αγκαλιάζω σφιχτά. Δεν με αγκαλιάζει, αλλά δεν τραβιέται κιόλας. Δείχνει να τα έχει χαμένα. Δεν τον αδικώ.

«Έμαθα ότι έφυγες…και ανησυχήσα» λέω και τον αφήνω. Κάνει ένα βήμα πίσω και με κοιτάει. Δεν ξέρω τι άλλο να προσθέσω.  Είμαι κι εγώ πολύ μπερδεμένη, αλλά το μυαλό μου έχουν πλημμυρίσει άσχετες σκέψεις. Σκέψεις που έχουν να κάνουν με το πόσο όμορφος είναι, πόσο γκρίζα είναι τα μάτια του σήμερα, πόσο γοητευτικός είναι με το μούσι του.

«Έφυγα για να ηρεμήσω» λέει ξαφνικά και συνειδητοποιώ ότι…η παρουσία μου εδώ δεν είναι επιθυμητή. Η αυτοπεποίθησή μου κλωνίζεται.
«Δεν ήρθα για να σε ενοχλήσω, ούτε να σε απασχολήσω. Απλώς ήθελα να δω αν είσαι καλά» του ξεκαθαρίζω, περισσότερο αμυντικά από όσο ήθελα. Δε θα απολογηθώ κιόλας.

«Σε τι οφείλω το όψιμο ενδιαφέρον;» τολμάει και με ρωτάει. Η ελάχιστη υπομονή που είχα εξανεμίστηκε. Η κούραση, η ανησυχία και ο φόβος όλων αυτών των ημερών με κάνει να χάσω την αυτοκυριαρχία μου.

«Ξέρεις τι κόπο έκανα για να σε βρω; Πόσο φοβήθηκα; Τι συμπεριφορά είναι αυτή; Δεν ήρθα για να τα ξαναβρούμε, ούτε για να σε ενοχλήσω. Ήθελα να δω αν είσαι καλά. Από ό,τι βλέπω είσαι. Είσαι ο ίδιος, αφόρητος Κίραν που ήσουν πάντα!» φωνάζω.

«Μάλιστα» σουφρώνει τα χείλη και σταυρώνει τα χέρια στο στήθος. «Ο ίδιος, αφόρητος Κίραν» επαναλαμβάνει τα λόγια μου σαν ρομπότ. Κάτι σκέφτεται αλλά δεν μπορώ να ξέρω τι.

«Η μητέρα σου ήρθε και σε έψαχνε. Νόμιζα ότι κάτι έπαθες. Νόμιζα ότι ο πατριός σου σου έκανε κακό. Έκανα ολόκληρο ταξίδι με την Ντάνι και είμαστε σχεδόν άυπνες. Η συμπεριφορά σου είναι τουλάχιστον παιδαριώδης! Για να μην σχολιάσω τη θεία σου που μας φλόμωσε στο ψέμα ότι δεν ξέρει πού είσαι».

«Είχε οδηγίες να μην πει σε κανέναν ότι είμαι εδώ. Περίμενα ότι κάποιος θα με ψάξει. Φυσικά όχι εσύ».

«Γιατί όχι εγώ;» ρώτησα πριν σκεφτώ καλά. Σύντομα το μετάνιωσα.

«Γιατί εσύ είσαι η πρώτη που χάθηκες. Εσύ άλλαξες πόλη και δουλειά. Εσύ το έκανες σχεδόν αδύνατο να σε βρω. Άλλαξες κινητό. Τα πάντα. Και όταν το έκανα εγώ ανησύχησες;» μου λέει.

«Εγώ το έκανα για να χάσεις τα ίχνη μου, επειδή ο χωρισμός μας ήταν επίπονος, και δε με άφηνες να ξεχάσω. Εσύ χάθηκες γιατί σε πίεσαν άλλα άτομα. Και δεν ήξερα μέχρι πού μπορούσαν να φτάσουν. Ίσως κινδύνευες. Κίραν, γιατί φέρεσαι έτσι;»

«Με φτάσατε στα όριά μου όλοι! Φτάνει πια!» σκίζει την γαλήνη του τοπίου με τη στεντόρεια φωνή του.  «Όλοι κάτι θέλετε από εμένα. Κάτι που δεν μπορώ να κάνω. Κανείς δε σκέφτεται πώς νιώθω. Πρέπει να είμαι τέλειος για όλους και όλο ζητάτε, ζητάτε, ζητάτε.  Μου ζήτησες ειλικρίνεια. Δεν μπόρεσα να σου την προσφέρω όχι λόγω ανεντιμότητας αλλά για να σε προστατεύσω. Δεν μου άφησες χώρο και χρόνο να φτιάξω την κατάσταση».

«Ποια κατάσταση; Μέχρι πριν από μία βδομάδα παντρευόσουν!».

«Δε θα το άφηνα να συμβεί!».

«Άλλα μάθαινα εγώ» τον ενημερώνω.

«Λυπάμαι, αλλά είσαι ηλίθια αν πίστεψες το οτιδήποτε» με σοκάρει με τα σκληρά του λόγια. Κάνω να φύγω, αλλά με κρατάει από τον καρπό. Τινάζω το χέρι μου και με αφήνει. Δεν μπορεί να με κρατήσει. Δε θέλει.

«Ήρθα ως εδώ για να δω αν είσαι καλά. Μου φτάνει αυτό. Καλή συνέχεια» του λέω και γυρίζω την πλάτη μου. Φυσικά, δεν με σταματάει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου